MANIFESTO SINDICATO DE ENSINO CONTRA A HOMOFOBIA

Aínda hoxe en día en moitos países como por exmplo Malasia, India... segue a penalizar a homosexualidade nalgunhas zonas con pena de morte, noutras coa cárcera... E todo isto por ser simplemente homosexuais, a caso que eles non son personas como as outras? e que polo tanto deben ter os mesmos dereitos pois non deben ser castigados por estes motivos, xa que todos e cada un dos individuos deben ter liberdade de expresión....

O HOME COMO SER SOCIAL

Como moitas outra especies, o ser humano é un ser social. Como as abellas, as formigas, ou os lobos, o individuo humano crece, desenvolvese como tal no medio e coa axuda dos seus conxéneres.
Pero o ser humano non está atado aos seu instintos na mesma medida que os outros animais sociais. As abellas e os lobos manteñen a cohesión social efectuando labores e mantendo regras de relación programadas no seu código xenético. Non son normas libremente elexidas. As persoas, en cambio, debido a esta deficiencia instintiva, necesitamos para facer posible a nosa vida en sociedade, crear normas e institucións. Estas normas e institucións poden ser de formas variadas, pero a súa necesidade é incuestionable... Pero ¿é seguro isto? Só no caso de que necesitásemos realmente vivir en sociedade. O propósito desta lección é demostrar que ao ser humano non lle queda, de verdade, ningunha outra posibilidade.

Preséntasenos unha pregunta, seria o home capaz de vivir fóra da sociedade?

O home ten que vivir en sociedade para garantir a súa integridade física e supervivencia. Para que os homes vivan de xeito adecuado en sociedade, deben existir tamén unhas normas e institucións, xa que é a única maneira de garatir estos dereitos.

HISTORICIDADE DOS DEREITOS HUMANOS

Os dereitos humanos son os dereitos naturais que ten o home. O longo da historia podese dividir en varias xeracións:Na Primeira Xeración dos Dereitos Humanos tamén denominada a Xeración de dereitos individuais proclaman a liberdade relixiosa, a liberdade de conciencia e a propiedade privada.Isto sucede cando nace o Estado de Dereito, rachase unha sociedade estamental e aparece a idea da igualdade de todos os cidadáns ante a lei. Estes temas que se declaran son tamén tratados na actual Declaración Dos Dereitos Humanos donde se defende a liberdade de pensamento e a propiedade privada, estes que son dereitos inalienables, cousa que non quita que en moitos casos se incumpran.Na Segunda Xeración dos Dereitos Humanos tamén denominada a Xeración dos dereitos colectivos o proletariado industrial reclama os dereitos económicos e sociais. Esquécese a discriminación pola condición social a que pertenzas e desaparecen barreiras sociais con respecto a isto. Estes temas trátanse na actual Declaración Dos Dereitos Humanos donde claramente di que ningunha persoa ha de ser discriminada pola etnia a que pertenza, pola súa condición social ou pola relixión a que pertenzan.Na Terceira Xeración dos Dereitos Humanos ou tamén chamada a Xeracion do Dereito a Igualdade na Diversidade proclámanse os dereitos das mulleres, a paz, medio ambiente e autodeterminación dos pobos; respeto colectivo, a naturaleza, a solidariedade e o respeto mutuo. Nesta xeración faise especial fincapé en que as mulleres están nas mesmas condicións que os homes, como tamén se pon enfase en en que calquera persoa independentemente da etnia a que pertenza ou a cor que teña, teñen os mesmos dereitos sexan como sexan. Tamén se fai referencia a liberdade da que deben gozar todos os individuos, cousa que xa aparece na Primeira Xeración, como tamén se dirixe a igualdade que son os chamados Dereitos Colectivos da Segunda Xeración e un dereito a fraternidade que establece esta Terceira Xeración promulgando a alianza e igualdade entre individuos de condicións diferentes. A paz entre pobos tamén ven recollida así como que todos os pobos poidan autodeterminarse como o vexan convinte e como queiran dentro como non da legalidade de cada país.Case todo isto que se ve recollido nas tres xeracións está claramente recollido na actual Declaración Dos Dereitos Humanos e case todo o que inclúe está sen modificar. Que isto este recollido na Declaración De Dereitos Humanos non quere dicir que non se incumpran nalgúns casos a maioría dos dereitos os que fan referencia.

TEORIAS DA XUSTIZA

1. LIBERALISMO
O liberalismo non é unha posición política unitaria, senón que máis ben consiste nunha familia de teorías políticas moi diferentes entre si, pero cun denominador común: A defensa da limitación do poder e funcións do Estado.

O liberalismo contemporáneo

Tamén chamado neoliberalismo, caracterizase por unha defensa forte da democracia como sistema de goberno e pola defensa a ultranza da soberanía popular. Xunto con esta idea da democracia, o neoliberalismo asume tres principios de grande importancia ética:

• O universalismo. O neoliberalismo enunciase como unha teoría política e ética aplicable a todas as culturas porque se presenta como unha teoría racional. Fundamentase no ideal kantiano e ilustrado de racionalidade universal do Ser Humano. Por iso, a defensa dos dereitos humanos é unha das súas posicións políticas máis relevantes.

• A neutralidade. Para que a teoría política do liberalismo poida concibirse como universal é fundamental que non interveña nin trate de regular aquelas condutas culturais, relixiosas ou individuais que non se relacionen de forma directa coa regulación e estrutura da sociedade. Un dos seus principios fundamentais é non apoiar ningunha medida política que se basee nunha concepción relixiosa ou moral concreta.

• O individualismo. Para o liberalismo o fundamento do poder reside no individuo. O individuo está sempre por riba da sociedade porque considera á sociedade como un instrumento ao servicio dos individuos. Esta característica é un dos riscos fundamentais que diferencia aos liberais doutras teorías contemporáneas da xustiza.

Todos os liberalismos contemporáneos defenden estes tres principios. Agora ben, segundo se poña máis énfase nun ou noutro deles teremos diferentes formas de liberalismo. As dúas teorías máis influíntes na época actual son: A teoría igualitaria de John Rawls e a teoría libertaria representada por Robert Nozick.

A TEORÍA IGUALITARIA DE JOHN RAWLS.

Rawls centra o problema da xustiza na busca dun criterio que lle permita decidir se o reparto de bens e dereitos dentro dunha sociedade é xusto. Pero, ao contrario que as concepcións clásicas da xustiza, non desenvolve o problema tratando de establecer un criterio ideal de distribución de recursos. Rawls afronta o problema do criterio de xustiza desde un punto de vista procedimental: os criterios son xustos, sempre e cando o procedimento polo que se adoptaran fora xusto.

A pregunta polo criterio de xustiza transformase na cuestión: ¿Qué procedemento será o máis xusto para establecer os criterios de xustiza? Para explicarnos mellor en que consiste unha análise procedimental, Rawls establece unha analoxía: un grupo de persoas decide tirar dados como medio de decidir a distribución dun determinado ben. O resultado prexudicará a algúns e favorecerá a outros, pero o procedemento en sí é xusto. Esta é unha situación hipotética ¿Ocorrerá o mesmo na sociedade real?

O ideal de xustiza como imparcialidade

Na sociedade real os problemas son máis complexos porque na elección de procedementos poden estar influíndo os prexuizos e intereses privados dos individuos que elixen, que non son seres abstractos, senón que teñen sexo, posición social, raza, intereses....) A única forma en que poderían elixir imparcialmente sería que descoñecesen a sociedade na que van vivir, o lugar que ocuparán nela, o seu sexo ou calquera outro risco persoal que lle impedira tomar unha decisión imparcial. A unha posición que cumprira todos estes requisitos chamalle Rawls posición orixinal. Esta posición orixinal é un feito imposible na sociedade real, pero pode contemplarse como unha posibilidade na orixe da sociedade.

Tª contractualista

Seguindo co exemplo do contractualismo inaugurado por Locke e Hobbes, Rawls idea un “contrato social” hipotético no que os individuos sobre os que cae un velo de ignorancia, están situados nunha posición orixinal e, desde esta deciden cal debe ser a estructura da sociedade na que viven. Estes individuos deberán decidir unha serie de principios que regulen a distribución de bens e dereitos, tales principios deben ser universais (aplicables a todo o mundo) e públicos (non deben inmiscuirse naquelas actividades ou facetas da vida que incumben só ao individuo). Nunha posición orixinal, e tralo velo da ignorancia, calquera individuo tentará escoller o principio máis beneficioso para todos, porque ao desaparecer o velo o individuo podería atoparse no sector máis desfavorecido da sociedade. O principio racional que regularía tal elección sería: A sociedade non debe admitir distribucións desiguais a menos que aumenten o beneficio dos máis desfavorecidos. Este principio denominase principio da diferencia e con él Rawls opónse ao principio utilitarista que abogaba por un reparto de bens baseado na utilidade.

CARLOS RUIZ MIGUEL

O pasado dia 3 de decembro estivo no Instituto "Ramón Aller Ulloa"de Lalin o profesor Carlos Ruiz Miguel Catedrático de Dereito Constitucional e Teoria do Estado da Universidade de Santiago de Compostela impartindo unha charla-conferencia sobre "Os conflitos territoriais e os Dereitos Humanos: caso do Sáhara Occidental e Palestina" dirixida a alumnado de 1º de Bacharelato.
Na mesma charla producironse diversas intervencións de alumnado fundamentalmente de Ética e Filosofia do Dereito nas que prantexaron unha serie de cuestións as que respostou o profesor Ruiz Miguel

1º_Pregunta: ¿Identifícase Islamismo e terrorismo?

A lo largo del verano de 1975, como algunos españoles de cierta edad recordarán, Marruecos introdujo comandos terroristas en el entonces Sáhara Español; comandos que colocaron diversas bombas en El Aaiun y provocaron varias víctimas. Ya que España se negaba a entregar el Sáhara "por las buenas", se trataba de obtenerlo "por las malas".

Aquellas acciones, como se sabe, dieron resultados. El "Rodríguez" de entonces, llamado Carlos Arias Navarro, ejecutó la entrega del Sáhara a Marruecos en los llamados "Acuerdos de Madrid", de 14 de noviembre de 1975, que supusieron la mayor traición de la historia de España desde la época del conde visigodo de Ceuta, Don Julián.

Pero aquella entrega se vio frustrada por la inesperada resistencia del Frente Polisario, que recibió apoyo de Argelia. Nadie puede extrañarse de que el islamismo contara con un muy discreto pero eficaz aliado: el sultán de Marruecos, cuando comenzó su crecimiento en Argelia y optó por la vía terrorista.

La principal organización terrorista argelina, el Grupo Islámico Armado (GIA), encontró en Marruecos un apoyo decidido. Esto no es una especulación: es algo que ha confesado entonces ministro del Interior marroquí, Driss Basri (todopoderoso visir en los últimos veinte años del reinado de Hassán II). De Marruecos llegaban las armas que usaba el GIA, en Marruecos se refugiaban los terroristas del GIA que huían de Argelia tras perpetrar las masacres... y a Marruecos beneficiaban los objetivos del terrorismo del GIA.

2º_Pregunta: ¿Qué ganaría o Sáhara con ser independente e cale serían as suas posibilidades de conseguilo?

El papel de España es de extraordinaria importancia y de excepcional responsabilidad, porque tiene una influencia en este terreno muy considerable. Como antigua potencia colonizadora, aún responsable de iure (a tenor del dictamen del subsecretario de asuntos jurídicos de la ONU de 29 de enero de 2002 –Dictamen Corell–), muchos Estados (sobre todo de Hispanoamérica y la UE) prestan una especial atención a la actitud de Madrid ante el conflicto para definir la suya.

Queriéndolo o no, lo cierto es que en gran medida España está en el origen del actual estancamiento del proceso de descolonización. La doctrina del Gobierno del PSOE no sólo se ha separado de la del Gobierno del PP, también de la de las anteriores Administraciones socialistas.

En el conflicto del Sáhara Occidental se da en la actualidad una situación de bloqueo, lo que ha motivado que el secretario general de la ONU, Kofi Annan, haya expresado su preocupación. ¿Cuál es el estado de la cuestión desde la perspectiva política? Treinta años después de que España abandonase las responsabilidades que contrajo solemnemente ante Naciones Unidas y el pueblo saharaui, ¿sigue siendo realista la perspectiva de un Sáhara independiente?

Para entender el bloqueo de la solución del conflicto y la posibilidad que pueda tener la independencia puede ser instructivo un análisis comparativo de la situación en 1975 y en la actualidad. Como se verá, tanto la posición marroquí como la saharaui han experimentado variaciones, y se ha desembocado en una lucha de desgaste político cuyo desenlace puede venir no tanto por el triunfo sino por el fracaso de una de las partes.

El pueblo saharaui se hallaba organizado por el Frente Popular para la Liberación de Saguia el Hamra y Río de Oro (zonas norte y sur del Sáhara Occidental). El Polisario se vio enfrentado súbitamente a un reto de enorme magnitud: por un lado, hacer frente a dos Ejércitos invasores (el de Marruecos y, hasta 1979, el de Mauritania), doce veces superiores en número; por el otro, organizar a los refugiados en la retaguardia en unas condiciones de vida extremas. Es cierto que tenía un ilimitado apoyo financiero y armamentístico libio, pero no lo es menos que (con la excepción del incidente de Amgala, a principios de 1976) fueron los saharauis, y sólo ellos, quienes hicieron frente al enemigo en el campo de batalla.

Y lo hicieron con un éxito rotundo. Sólo la construcción de los muros, a partir de 1981, hizo que el Frente Polisario perdiera el control de la mayor parte del territorio y fuera incapaz de alcanzar los centros neurálgicos de la costa, donde se desarrolla la actividad económica.
Por lo que hace a España, se hallaba traumatizada. Aunque la Presidencia del Gobierno (Arias Navarro) y el Alto Estado Mayor patrocinaban la entrega del territorio a Rabat, el Ministerio de Asuntos Exteriores y el Ejército desplegado en el Sáhara hicieron todo lo posible por evitarlo. Gracias a ello se consiguió consolidar una doctrina en la ONU que cerró las puertas a los deseos anexionistas marroquíes y dio legitimidad al Frente Polisario después de la penetración de Marruecos. Fue el Ministerio de Exteriores español el que desarrolló una impresionante defensa del derecho de autodeterminación del pueblo saharaui ante el Tribunal Internacional de Justicia, y obtuvo el éxito merecido: el dictamen del Tribunal de La Haya de 16 de octubre de 1975, que reconoce expresamente que el Sáhara Occidental no forma parte de la “integridad territorial” de Marruecos y que el pueblo saharaui tiene derecho a la autodeterminación, constituye a día de hoy el título jurídico que sigue impidiendo la anexión marroquí.

Los Gobiernos sucesivos (Suárez, Calvo Sotelo, González, Aznar) llevaron a cabo una política más o menos cercana a Marruecos (González) o al Polisario (Aznar), pero manteniendo incólume el principio de apoyo a la legalidad internacional vigente y al derecho a la autodeterminación del pueblo saharaui.

Recurso de alzada

O MINISTRO DE INDUSTRIA, TURISMO E COMERCIO.
Paseo Lola Flores 160
ASUNTO: Interposición do recurso de Alzada de 28 de séptiembre de 2006, da Secretería Xeral de enerxía pola que se establece o prazo de mantemento da tarifa regulada para a enerxía fotovoltaica en virtude do establecido no artigo referente.
Don Méndez Núñez, David con DNI 44587950-S con domicilio a efectos notificadores na calle Rosaleda Nº10 e con CP 36500.
EXPON:
PRIMEIRO
Que con fecha 16/10/04 se publicou no boletín oficial da Secretaría Xeral de Enerxía polo que se establece o prazo de mantemento da enerxía fotovoltaica.
SEGUNDO
Non estamos dacordo coa resolución porque non se axusta ao dereito.
Polo exposto,
SOLICITO: que se teña por presentado este escrito, que sirva admitilo e se teña en forma de Recurso de Alzada contra a resolución dos anteriores feitos, ditada por unha autoridade superior e que se lle encontre unha solución o antes posible. entrada de ghandiu @ 1:49

TEORIA DA XUSTIZA

As teorías da xustiza son teorías na filosofía política ou na filosofía do Dereito que pretenden fixar criterios lexítimos para definir en qué consiste a xustiza e cómo se alcanza la igualdade entre os seres humanos. John Rawls funda a sua propia Teoría da ustiza na decisión imaxinaria dun individuo racional dende unha posición de ignorancia acerca das circunstancias actuais do mismo na colectividade, o cal o levaría idealmente a elixir principios de igual trato. Rawls postula unha posición orixinal na que os individuos se atopan baixo un velo de ignorancia que lles impide decidir de maneira egoísta e discriminatoria do próximo.

Teorías da xustiza utilitaristas, liberais, marxistas, feministas, anticolonialistas, entre outras, difiren acerca da maneira de considerar en qué consiste unha división xusta e en qué circunstancias os individuos son iguais, poñendo énfasis, respectivamente, no ben, na liberdade, o dereito de propiedade, a igualdade material, a igualdade entre os xéneros e a igualdade entre os pobos (ou a paz).

entrada de ghandiu @ 1:51